مرثیه ای برای یک رویادانشجويي كه دكتري شد (ياد عزيزنسين بخير)

خوب. می‌رسیم به بحث جالبی که همه هر روزه می‌شنویم. این بزرگترها که من معتقدم برای نسل جدید هیچ صحبتی برای گفتن ندارند (مثل خود من برای بچه‌ام) این جمله رو هزاران بار می‌گن: “از جوونیت استفاده کن” یا “قدر جوونیتو بدون” یا “وقت طلاست” و یا یک مشت از این مزخرفات که به نظر من هیچ معنی نمی‌ده. آخه یکیشون نیست بگه که چه جوری از وقت استفاده کنیم؟ چه جوری از جوونی استفاده کنیم؟ آخه کجای این وقت طلاست که برای گذشتنش باید کلی کارهای بیهوده کرد؟ همش تفریج کنیم؟ همش درس بخونیم؟ همش عبادت کنیم؟ یا کارهارو به صورت اعتدال و از هر کدام یک مقدار انجام دهیم؟ یا اصلا کاری نکنیم؟ یا شاید اصلا بزرگترها یه چیزی رو حفظ کردند و دارن می‌گن؟ شایدم سرکاریم و بزرگترها تصمیم گرفتن … ما رو بسوزونند؟ ولی یه نصیحتی رو از این برادر بزرگترتون گوش بدید: “قدر جوونی‌تونو بدونین” و همیشه بدونین که “وقت طلاست”.
خوب جدای این حرفها من یک ایده‌ای داریم که نمی‌خوام نظر بدید. یعنی نظر بدیدا. ولی نگید که خیلی مزخرف گفتم. آخه خودمم می‌دونم پرت و پلا می‌گم.
من معتقدم که کسی که می‌خواد از جوونیش و وقتش استفاده بکنه باید ۱ کار سختو اول انجام بده. اون کار سخت که خیلی سخته اینه که هدفشو در زندگی تعیین کنه و بنویسه. مهم نیست که این هدف عوض می‌شه یا نه. مهم اینه که هدف یا هدفاشو بنویسه. بعد از اینکه اونارو نوشت، ببینه که چه کارهائی برای رسیدن به اون هدف یا هدف‌ها لازم داره. قسمت بدتر ماجرا همینه. چون شما باید در یک سیستمی که هزاران نفر هستند و به هدفی که شما تعیین کرده‌اید رسیده‌اند یک سری کارهای اساسی برای انجام دادن پیدا کنید. خیلی سخته. ولی با صحبت با تعداد زیادی از آدمها به این نقطه می رسید. اصلا مهم نیست که که این کارها در مرور زمان عوض شوند. مهم اینه که نوشته شوند. بعد برای انجام اون کارها وقت گذاشته بشه.
به نظر من مهم نیست که آدم چه کاری رو و چگونه انجام می‌ده. مهم اینه که بدونه این کاری که می‌کنه چه آینده‌ای داره.
فرض کنید یک شخصی دوست داره که در آینده بتونه به راحتی تفریح کنه. بالاخره اینم یه هدفه. من هم یکی از اهداف مهممه. خوب پس شروع می‌کنه به سؤال کردن. می‌فهممه که بدنی که بخواد دائم کیف کنه باید سالم باشه. ثانیا بعضی تفریحات همیشگی نیستند. ثالثا برای تفریح کردن درست و حسابی پول درست و حسابی می‌خواد. پس اولا باید ورزش کنه. ثانیا باید دور یکسری از تفریحات رو خط بکشه مثل مشروب و …. بعدشم باید یک شغل درست و حسابی داشته باشه. از جهتی چون در تفریح در بعضی مواقع نیستش باید یک شریک داشته باشه که وقتی در حال تفریح کردنه اون بتونه کارهارو بگردونه. پس باید کار گروهی هم بلد باشه. پس باید سعی کنه با آدمهای مختلف ارتباط برقرار کنه. برای تک تک این کارها باید برنامه‌ریزی کرد و دونه به دونه انجام داد. فکر کنم استفاده از وقت همینه که در سنین کمتر کاری رو بکنی که در رسیدن به اهدافت در سنین بالا خیلی راحت باشی.
عذر می‌خوام. خودمم می‌دونم دری وری گفتم. امیدوارم نظر ندید.