مرثیه ای برای یک رویادانشجويي كه دكتري شد (ياد عزيزنسين بخير)

خوب. می‌رسیم به بحث جالبی که همه هر روزه می‌شنویم. این بزرگترها که من معتقدم برای نسل جدید هیچ صحبتی برای گفتن ندارند (مثل خود من برای بچه‌ام) این جمله رو هزاران بار می‌گن: “از جوونیت استفاده کن” یا “قدر جوونیتو بدون” یا “وقت طلاست” و یا یک مشت از این مزخرفات که به نظر من هیچ معنی نمی‌ده. آخه یکیشون نیست بگه که چه جوری از وقت استفاده کنیم؟ چه جوری از جوونی استفاده کنیم؟ آخه کجای این وقت طلاست که برای گذشتنش باید کلی کارهای بیهوده کرد؟ همش تفریج کنیم؟ همش درس بخونیم؟ همش عبادت کنیم؟ یا کارهارو به صورت اعتدال و از هر کدام یک مقدار انجام دهیم؟ یا اصلا کاری نکنیم؟ یا شاید اصلا بزرگترها یه چیزی رو حفظ کردند و دارن می‌گن؟ شایدم سرکاریم و بزرگترها تصمیم گرفتن … ما رو بسوزونند؟ ولی یه نصیحتی رو از این برادر بزرگترتون گوش بدید: “قدر جوونی‌تونو بدونین” و همیشه بدونین که “وقت طلاست”.
خوب جدای این حرفها من یک ایده‌ای داریم که نمی‌خوام نظر بدید. یعنی نظر بدیدا. ولی نگید که خیلی مزخرف گفتم. آخه خودمم می‌دونم پرت و پلا می‌گم.
من معتقدم که کسی که می‌خواد از جوونیش و وقتش استفاده بکنه باید ۱ کار سختو اول انجام بده. اون کار سخت که خیلی سخته اینه که هدفشو در زندگی تعیین کنه و بنویسه. مهم نیست که این هدف عوض می‌شه یا نه. مهم اینه که هدف یا هدفاشو بنویسه. بعد از اینکه اونارو نوشت، ببینه که چه کارهائی برای رسیدن به اون هدف یا هدف‌ها لازم داره. قسمت بدتر ماجرا همینه. چون شما باید در یک سیستمی که هزاران نفر هستند و به هدفی که شما تعیین کرده‌اید رسیده‌اند یک سری کارهای اساسی برای انجام دادن پیدا کنید. خیلی سخته. ولی با صحبت با تعداد زیادی از آدمها به این نقطه می رسید. اصلا مهم نیست که که این کارها در مرور زمان عوض شوند. مهم اینه که نوشته شوند. بعد برای انجام اون کارها وقت گذاشته بشه.
به نظر من مهم نیست که آدم چه کاری رو و چگونه انجام می‌ده. مهم اینه که بدونه این کاری که می‌کنه چه آینده‌ای داره.
فرض کنید یک شخصی دوست داره که در آینده بتونه به راحتی تفریح کنه. بالاخره اینم یه هدفه. من هم یکی از اهداف مهممه. خوب پس شروع می‌کنه به سؤال کردن. می‌فهممه که بدنی که بخواد دائم کیف کنه باید سالم باشه. ثانیا بعضی تفریحات همیشگی نیستند. ثالثا برای تفریح کردن درست و حسابی پول درست و حسابی می‌خواد. پس اولا باید ورزش کنه. ثانیا باید دور یکسری از تفریحات رو خط بکشه مثل مشروب و …. بعدشم باید یک شغل درست و حسابی داشته باشه. از جهتی چون در تفریح در بعضی مواقع نیستش باید یک شریک داشته باشه که وقتی در حال تفریح کردنه اون بتونه کارهارو بگردونه. پس باید کار گروهی هم بلد باشه. پس باید سعی کنه با آدمهای مختلف ارتباط برقرار کنه. برای تک تک این کارها باید برنامه‌ریزی کرد و دونه به دونه انجام داد. فکر کنم استفاده از وقت همینه که در سنین کمتر کاری رو بکنی که در رسیدن به اهدافت در سنین بالا خیلی راحت باشی.
عذر می‌خوام. خودمم می‌دونم دری وری گفتم. امیدوارم نظر ندید.

خوب. اولش بگم. نمی‌خوام کامنت بزارین که هدیه دادنش مهمه و محتواش مهم نیست. و اما داستان از اونجا شروع شد که یه روز حدودا سال ۱۳۷۶ روز مادر من یک کتاب برای مادرم خریدم که تمامی شعرهای در مورد مادر رو تو یه کتاب نوشته بود. وقتی خوندمش کلی حال کردم و به مادرم در روز مادر هدیه دادم و مادرم (احتمالا برای دلخوشی من مثل همیشه، آخه میدونه که من تشنه تعریف و تمجید هستم) میون همه مهمونا گفت که این بهترین هدیه زندگیش بوده . سال بعد یکی از فامیل برای اینکه کاری مثل من بکنه یک کتاب خرید و روز مادر به مادر من و مادر خودش داد. این کتاب همه شعرهای شعرا در مورد زن بود. ای وای‌ی‌ی‌ی. اگه شعرای این کتاب رو می‌خوندین. هر چی شعر دری وری در مورد خانم‌ها بود که شعرا گفته بودند تو کتاب بود. طرف اصلا کتاب رو نخونده بود و هدیه داده بود.
نتیجه اخلاقی: موقع خریدن کتاب حتما جند صفحه‌ای رو بخونید و بعد هدیه بدید.
راستی اینم هدیه نگار برای روز پدر. البته چون سواد قرآنی داره نتونسته متن رو درست بنویسه. اگه خوب دقت کنید متن سمت چپ اینه “بابا روزت مبارک”  و زیرش نوشته “مامان روزت مبارک” که بصورت “بابا رزت موبارک” و “مامان رزت موبارک” نوشته که در واقع “بابا” و “با” از کلمه “مبارک” رو برعکس نوشته. خوب شایدم من برعکس باباهای عادی هستم.

اینها تجربیات من هستند:

• هر وقت به این نتیحه رسیدید که درگیر مورد خاصی شدید بدانید که درگیر شروع اشتباه بزرگی شدید، چون حتما تجربه‌ای مشابه وجود داشته است.
• ما نیاز به ورزشهای فکری داریم، به همین دلیل هیپنوتیزم و مطالعه روانشناسی از نیازهای اولیه است.

• من دوست دارم.
• چرا.

• تنهائی: کسی درکش نمی‌کند.
• خستگی: خسته از نصیحت.

• مطالعه کنید.
• مشاور بگیرید.
• از تجربیان خودتان استفاده نکنید. البته به شرطی می‌توانید استفاده کنید که ۳ کار روبرو را انجام دهید: ۱) مرتب و دسته‌بندی شده بنویسید ۲) بدهید دیگران ارزیابی کنند ۳) روند مدیریتی برای اعمال آن را نیر بنویسید.

• درک نادرست شعارها: می‌گویند “من نمی‌دونم چرا ولی درستش اینه” و “مگه آدم هر چی دوست داره انجام می‌ده”.
• برخورد: تنبیه یا برخورد با خواسته‌ها  و یا دعوا کردن.

• خستگی: اجباری بودن، تکراری بودن، بی‌هدف بودن، سهل‌انگاری کردن.
• ترس: انتظارات، بزرگ کردن موضوع، فکر به نتیجه.
• روش غلط جامعه ما در کنکور: نیاز به قهرمان‌پروری
• درس خواندن سخت‌ترین و مشکلترین کار دنیا است

• بنویسید: ۱) انتظارات و قولها ۲) مشکلات، هر مشکل یک صفحه.
• صحبت کردن: ۱) خود بچه باید از حرفهای شما نتیجه بگیرد و نتیجه را بنویسید ۲) دلیل هر چیز را باید بگوئید، حتی اگر نمی‌دانید، به چیزی بگید ۳) خودتان انجام ندهید، از او بخواهید.

• به کارهای روانشناسی کار نداشته باشید: اینها کارهای روانشناسان است. مشکلات جامعه و خانه و انگیزشی وجود دارد.
• سعی کنید همه‌چیز را دسته‌بندی کنید: مکتوب، بسیار خلاصه، دسته‌بندی شده، باید به طوری باشد که ۹۰% کلاس آنرا بفهمند، برای پیش‌نیازها باز هم باید جزوه باشد، در حین درس گفته شود، شفاهی به درد نمی‌خورد، حل تمرین یا تست بدون این صفحه به درد نمی‌خورد، برای بجه‌ها زرنگتر کارهای دیگر.